Nawozowe właściwości osadów powstających podczas oczyszczania ścieków komunalnych są już dość dobrze rozeznane i stosowane z coraz większym skutkiem. Bardzo efektywne jest zastosowanie osadów poprzez ich zagospodarowanie przyrodnicze np. w celach nawozowych w rolnictwie, rekultywacji terenów oraz gleb zdegradowanych i w kształtowaniu szaty roślinnej nieużytków. Przyrodnicze wykorzystanie osadów stanowi również najtańszą metodę ich utylizacji, co obniża koszty funkcjonowania oczyszczalni ścieków i pozwala na znaczne obniżenie zużycia nawozów sztucznych.

Komunalne osady ściekowe mogą być wykorzystywane do nawożenia upraw rolniczych zgodnie z art. 43 ust. 1 Ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 o odpadach. Mogą być stosowane na gruntach rekultywowanych na cele rolnicze. Wielkość dawki zależy od jakości osadu, rodzaju i zasobności gleby oraz zapotrzebowania uprawianych roślin.
Na popularność wykorzystywania osadów ściekowych w rolnictwie wpływa przede wszystkim wartość nawozowa osadów.

O wartości nawozowej decyduje zawartość głównych składników pokarmowych dla roślin (N, P, K, Mg, Ca) oraz mikroelementów.

Zawartość azotu w osadzie ze ścieków komunalnych zależy w dużej mierze od sposobu i stopnia stabilizacji. W osadach surowych nadmiernych azot stanowi zwykle 4 – 8% s.m. a w surowych wstępnych nawet powyżej 8% s.m. W osadach stabilizowanych fermentacją metanową ilość azotu jest mniejsza i wynosi zwykle 2,5 – 4% s.m.
Osady ze ścieków komunalnych są bogate w fosfor. Ilość fosforu w przeliczeniu na P2O5 waha się najczęściej w granicach 2 – 8% s.m. ale niekiedy dochodzi do kilkunastu procent.

Uogólniając można przyjąć, że zawartość azotu w osadach stabilizowanych jest podobna do zawartości w gnojowicy oraz zawsze wyższa aniżeli w oborniku. Zawartość fosforu jest podobna, lub wyższa, w porównaniu do typowych nawozów organicznych chociaż zawartość potasu jest niższa. Zawartość mikroelementów jest znacznie wyższa aniżeli w gnojowicy czy oborniku oraz znacznie wyższa aniżeli w kompostach z przeciętnej masy zielonej.
Właściwości glebotwórcze osadów wynikają przede wszystkim z obecności w osadach dużej ilości substancji organicznych, stanowiących bogate środowisko dla działalności mikroorganizmów oraz substancji podatnych na tworzenie humusu.

Wśród bardzo bogatej w osadach mikroflory są również gatunki typowo glebowe pochodzące ze spływów powierzchniowych, mycia warzyw przez mieszkańców itp.


  Osady poprawiają stosunki wodne i gazowe wierzchnich warstw gruntu, powodują rozwój życia biologicznego oraz przyczyniają się do stabilizacji gruntów bezglebowych.

Jednakże, w celu przyrodniczego wykorzystania osadów ściekowych należy spełnić szereg wymagań określonych prawem, zarówno w stosunku do zagospodarowywanego osadu jak i przeznaczonych pod zagospodarowanie terenów.

Podstawowym kryterium przyrodniczego wykorzystania osadów ściekowych jest zawartość składników nawozowych i glebotwórczych. W przypadku osadów powstających w procesie działania Oczyszczalni Ścieków prowadzone badania osadów ściekowych potwierdziły jego przydatność dla wykorzystania w celach przyrodniczych. 

Osady stosowane przez naszą firmę spełniają najbardziej rygorystyczne wymagania związane 
z zawartością substancji szkodliwych. Niskie zawartości metali ciężkich oraz brak mikroorganizmów chorobotwórczych pozwalają na wykorzystanie ich jako nawozu mineralno-organicznego.